بیوگرافی Kim Jung Hyun

Kim Jung Hyun

  • 16 فروردین 1369 تولد
  • 36 سن
  • 15 تعداد آثار

کیم جونگ‌هیون (Kim Jung-hyun)

کیم جونگ‌هیون، بازیگری که نامش با دو سریال پرطرفدار «فرود اضطراری بر قلب تو» (Crash Landing on You) و «آقای ملکه» (Mr. Queen) در سراسر آسیا و فراتر از آن سر زبان‌ها افتاد، یکی از چهره‌های جذاب و در عین حال پرفرازونشیب نسل تازهٔ بازیگران کره جنوبی است. او بازیگری است که مسیرش را نه از روی فرش قرمز، بلکه از صحنهٔ تئاتر و نمایش‌های موزیکال آغاز کرد؛ همان پشتوانه‌ای که بعدها به نقش‌آفرینی‌های پرحس و دقیقش روی پرده رنگ و عمق بخشید. این پرونده نگاهی است به زندگی، مسیر حرفه‌ای و شخصیت او؛ روایتی که در کنار درخشش‌ها، صادقانه به فرازونشیب‌های پرحاشیهٔ کارنامه‌اش هم می‌پردازد.

کودکی و ریشه‌ها

کیم جونگ‌هیون پنجم آوریل ۱۹۹۰ (برخی فهرست‌ها چهارم آوریل را ثبت کرده‌اند) در شهر بندری بوسان، در جنوب کره جنوبی، به دنیا آمد. بوسان، شهری که با دریا و فضای پویایش شناخته می‌شود، زادگاه بسیاری از هنرمندان کره است. دربارهٔ خانواده و سال‌های نخست کودکی او اطلاعات عمومی چندانی منتشر نشده و خودِ بازیگر همواره ترجیح داده این بخش از زندگی‌اش را خصوصی نگه دارد؛ از همین رو، آنچه دربارهٔ این دوره می‌توان با اطمینان گفت محدود است و در این پرونده از حدس و گمان دربارهٔ آن پرهیز شده است.

تحصیل و نخستین گام‌ها در بازیگری

علاقهٔ جونگ‌هیون به بازیگری او را به یکی از معتبرترین مراکز آموزش هنر کشورش کشاند: او در دانشگاه ملی هنر کره (Korea National University of Arts) در رشتهٔ بازیگری تحصیل کرد؛ دانشگاهی که بسیاری از بازیگران سرشناس کره از دل آن بیرون آمده‌اند. پیش از آنکه دوربین‌ها به سراغش بیایند، او سال‌ها روی صحنهٔ تئاتر و در نمایش‌های موزیکال ایفای نقش کرد و همین تجربهٔ زندهٔ صحنه بود که حضور و بیان او را پخته کرد.

نخستین حضور سینمایی‌اش در سال ۲۰۱۵ با فیلم «اوورمن» (Overman) رقم خورد؛ فیلمی که در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم بوسان به نمایش درآمد و همان ابتدا توجه‌ها را جلب کرد، تا جایی که برای این نقش نامزد جایزهٔ بهترین بازیگر تازه‌وارد در چند رویداد سینمایی شد. اندکی بعد، در سال ۲۰۱۶ پا به دنیای سریال‌های تلویزیونی گذاشت و به‌تدریج راهش را به سمت نقش‌های پررنگ‌تر باز کرد.

نقطهٔ عطف و اوج‌گیری شهرت

سال ۲۰۱۷ را می‌توان سال جهش کیم جونگ‌هیون دانست. او در سریال نوجوانانهٔ «مدرسه ۲۰۱۷» (School 2017) در نقشی اصلی ظاهر شد و توانست توجه منتقدان و تماشاگران را به خود جلب کند؛ درخششی که برایش نامزدی در جوایز معتبری مانند بکسانگ را به همراه آورد. در همان سال، بازی در سریال تاریخی «شورشی: دزدی که مردم را دزدید» (Rebel: Thief Who Stole the People) جایزهٔ بهترین بازیگر تازه‌وارد جوایز درام MBC را برایش به ارمغان آورد و نامش را به‌عنوان استعدادی نوظهور تثبیت کرد.

سال بعد، نقش کمدی‌اش در سریال محبوب «به وایکیکی خوش آمدید» (Welcome to Waikiki / Eulachacha Waikiki) چهرهٔ بامزه و دوست‌داشتنی‌تری از او نشان داد و نشان داد که می‌تواند به‌راحتی میان ژانرها جابه‌جا شود. اما جهش واقعی شهرت بین‌المللی او با دو نقش پیاپی رقم خورد: نخست در «فرود اضطراری بر قلب تو» (۲۰۱۹–۲۰۲۰)، جایی که در نقش «گو سونگ‌جون / آلبرتو گو» ظاهر شد و با وجود نقشی غیراصلی، با بازی گرم و دوست‌داشتنی‌اش دل بسیاری از تماشاگران را برد؛ و سپس در سریال تاریخی-کمدی «آقای ملکه» (۲۰۲۰–۲۰۲۱) در نقش پادشاه «چئولجونگ». این دو سریال در زمرهٔ پربیننده‌ترین آثار تاریخ شبکه‌های کابلی کره قرار گرفتند و نام کیم جونگ‌هیون را به خانه‌های میلیون‌ها بیننده در آسیا و سراسر جهان رساندند.

تصویر عمومی و شخصیت

کیم جونگ‌هیون در میان طرفداران بیش از هر چیز با توانایی‌اش در جابه‌جایی میان نقش‌های متضاد شناخته می‌شود؛ از شخصیت‌های شوخ و گرم گرفته تا نقش‌های جدی، تاریک و چندلایه. منتقدان بارها به توانایی او در «پوشیدن پوست» شخصیت‌های متفاوت اشاره کرده‌اند، نمونه‌اش ایفای دو نقش متضاد به‌طور هم‌زمان در یک سریال. قامت بلند او (حدود ۱۸۳ سانتی‌متر) و چهرهٔ کلاسیکش او را برای نقش‌های رمانتیک و تاریخی مناسب کرده، اما آنچه بیشتر در یادها مانده، حضور آرام و درون‌گرای او چه روی صحنه و چه در زندگی واقعی است. او بازیگری است که کمتر اهل خودنمایی رسانه‌ای بوده و بیشتر ترجیح داده با کارش حرف بزند.

زندگی شخصی

کیم جونگ‌هیون زندگی خصوصی‌اش را عمدتاً دور از چشم رسانه‌ها نگه داشته است. تنها رابطهٔ عاطفی‌اش که به‌طور گسترده و رسمی در رسانه‌ها مطرح شد، رابطه‌اش با بازیگر، سو یه‌جی (Seo Ye-ji) بود؛ رابطه‌ای که بعدها در دل یکی از پرسروصداترین جنجال‌های کارنامهٔ او قرار گرفت (در بخش بعد به آن پرداخته شده است). فراتر از این، گزارش معتبری دربارهٔ ازدواج یا فرزند او منتشر نشده است و در زمان نگارش این پرونده مجرد به‌شمار می‌رود. به احترام حریم خصوصی او، در این بخش تنها به آنچه به‌طور عمومی و موثق گزارش شده بسنده شده است.

حاشیه‌ها و جنجال‌ها

نمی‌توان از کیم جونگ‌هیون نوشت و از جنجال سال ۲۰۲۱ گذشت؛ رویدادی که برای مدتی مسیر حرفه‌ای او را تحت‌الشعاع قرار داد. ماجرا به سال ۲۰۱۸ و سریال «تایم» (Time) بازمی‌گردد. در جریان ساخت این سریال، رفتار سرد و فاصله‌جویانهٔ او نسبت به هم‌بازی‌اش، سوهیون (عضو گروه گرلز جنریشن)، در نشست خبری توجه‌ها را جلب کرد و کمی بعد، او با استناد به مشکلات سلامتی از ادامهٔ کار در این سریال کناره‌گیری کرد.

در آوریل ۲۰۲۱، رسانهٔ کره‌ای «دیسپچ» (Dispatch) گزارشی منتشر کرد و در آن مدعی شد که پیام‌هایی میان کیم جونگ‌هیون و سو یه‌جی رد و بدل شده که نشان می‌دهد رفتار او در پشت صحنهٔ «تایم»—از جمله درخواست حذف یا تغییر صحنه‌های تماس فیزیکی با هم‌بازی زن—تحت تأثیر این رابطه بوده است. این گزارش بحث گسترده‌ای در رسانه‌ها و میان طرفداران برانگیخت. آژانس سو یه‌جی این ادعاها را رد کرد، و از سوی دیگر، بر پایهٔ گزارش‌های رسانه‌ای، سوابق پزشکی منتشرشده حاکی از آن بود که کیم جونگ‌هیون در آن دوره با اختلالات اضطراب، حملهٔ هراس، اختلال خواب و دوره‌های افسردگی دست‌وپنجه نرم می‌کرده است.

کیم جونگ‌هیون در چهاردهم آوریل ۲۰۲۱ با انتشار یادداشتی دست‌نویس بابت رفتارش عذرخواهی کرد و در عین حال از آژانس وقتش به‌دلیل آنچه «کوتاهی در انجام وظایف» می‌خواند انتقاد کرد؛ اختلافی که بعدها میان دو طرف با انتشار بیانیه‌ای مشترک حل‌وفصل شد. سو یه‌جی نیز نزدیک به ده ماه پس از انتشار گزارش، در اوایل سال ۲۰۲۲ به‌طور رسمی بابت این ماجرا عذرخواهی کرد. این پرونده نمونه‌ای است از اینکه چگونه گزارش‌های رسانه‌ای می‌توانند مسیر حرفه‌ای یک هنرمند را برای مدتی دگرگون کنند؛ با این حال، کیم جونگ‌هیون در سال‌های بعد کوشید با بازگشتی تدریجی و حرفه‌ای، اعتماد مخاطبانش را دوباره به دست آورد.

فعالیت‌های اخیر

پس از دورهٔ کم‌کاری، کیم جونگ‌هیون در سال ۲۰۲۳ با سریال فانتزی «کوکدو: فصل خدای نگهبان» (Kokdu: Season of Deity) به تلویزیون بازگشت و با ایفای دو شخصیت متضاد به‌طور هم‌زمان، تحسین منتقدان را برانگیخت. در همان سال در فیلم سینمایی «نابخشودنی» (Unforgivable)—روایتی تاریک پیرامون یک پروندهٔ قتل زنجیره‌ای—در نقشی اصلی ظاهر شد.

سال ۲۰۲۴ سال بازگشت پرقدرت او بود: بازی در سریال «خانوادهٔ آهنین» (Iron Family) در نقش «سو کانگ‌جو» برایش جایزهٔ تقدیر ویژه (Top Excellence) و جایزهٔ بهترین زوج را در مراسم جوایز درام KBS به ارمغان آورد. در همین مراسم—که در پایان سال ۲۰۲۴ برگزار شد و گزارش‌هایش در آغاز ژانویه ۲۰۲۵ منتشر شد—او لحظه‌ای ماندگار رقم زد: به‌طور علنی، هرچند بدون بردن نام، بابت رفتار گذشته‌اش با هم‌بازی سابقش سوهیون عذرخواهی کرد و با تعظیمی کوتاه گفت که این موضوع مدت‌ها بر دلش سنگینی می‌کرده و دلش می‌خواسته عذرخواهی کند؛ حرکتی که از سوی بسیاری به‌عنوان نشانهٔ بلوغ و مسئولیت‌پذیری او دیده شد.

در زمینهٔ تجاری نیز سال ۲۰۲۵ سال تغییر بود؛ او در ماه مارس پس از پایان قرارداد از آژانس «استوری جِی» (Story J Company) جدا شد و در ماه مه با آژانس تازه‌تأسیس Management Seesun قرارداد بست؛ همان آژانسی که هم‌بازی‌های او در «آقای ملکه»، شین هه‌سون و چا چونگ‌هوا، را نیز نمایندگی می‌کند. در پاییز همان سال، با حضوری ویژه در سریال محبوب «صد خاطره» (A Hundred Memories) محصول شبکهٔ JTBC—درامی با حال‌وهوای دههٔ ۱۹۸۰—روی پرده دیده شد.

ورود او به سال ۲۰۲۶ با سریال «بوسهٔ پری دریایی» (Siren’s Kiss) همراه بود؛ یک تریلر عاشقانه از شبکهٔ tvN در کنار بازیگرانی چون پارک مین‌یونگ و وی ها‌جون، که در آن کیم جونگ‌هیون در نقش «بک جون‌بوم»، کارآفرینی جوان و موفق و در عین حال مرموز، ظاهر شد—نشانه‌ای از اینکه او همچنان در میان نام‌های فعال و مورد توجه صنعت سرگرمی کره باقی مانده است.

نکته‌های جذاب برای طرفداران

برای دوستداران کیم جونگ‌هیون چند نکتهٔ کمتر گفته‌شده شنیدنی است: ریشهٔ هنری او نه در تلویزیون، بلکه در صحنهٔ تئاتر و نمایش‌های موزیکال است و همین پشتوانه، بازی‌هایش را از حسی زنده و تئاتری برخوردار کرده است. نخستین تجربهٔ سینمایی‌اش، فیلم «اوورمن»، آن‌قدر چشمگیر بود که همان ابتدا نامزدی جوایز بازیگر تازه‌وارد را برایش به همراه آورد—آغازی که کمتر بازیگری تجربه‌اش می‌کند. نکتهٔ بامزه‌ای هم در کارنامه‌اش هست: در حضور ویژه‌اش در سریال «صد خاطره»، شخصیتی که بازی کرد نیز اتفاقاً «جونگ‌هیون» نام داشت. و شاید جالب‌ترین ویژگی او همان چیزی باشد که منتقدان بارها ستوده‌اند: توانایی‌اش در ایفای هم‌زمان دو شخصیت کاملاً متضاد در یک اثر، مهارتی که او را در میان هم‌نسلانش متمایز می‌کند.