6⃣اما چرا خانهی برادران اینکار رو میکرد؟ یعنی درسته که قبل از المپیک این تشکیلات ساخته شد و در دوران المپیک بودجه گرفتن و بیخانمانهارو (مثلا بیخانمان) بردن اونجا اما بعد از المپیک چه دلیلی داشت نگهداری اونا؟ چه سودی داشت به دولت و سرپرستهای اونجا میرسید؟ خانهی برادران(بهتره بگیم خانهی یزیدان)از چند روش درآمدزایی داشت: ۱. اونا بچههای کمتر از ۵ سال رو به خانوادههای اروپایی که بچه میخواستن یا به عنوان نیروی کار به قیمت بالا میفروختن! یعنی بچه توی اون کشور پدر و مادر داشت اما گم میشد و فروخته میشد به کشورهای دیگه! ۲. یادتونه توی بازی اسکوییدگیم وقتی یکی زنده میموند روی تابوت علامت میزدند و اعضای اون رو درمیاوردن و میفروختن؟ دقیقا توی خانهی برادران به شکل خیلی وسیعتر فروش اعضای بدن انسان صورت میگرفت. اونا حتی اجساد رو هم به موسسههای تحقیقاتی میفروختن و از این راه درآمد زیادی داشتن! ۳. پولهایی که موسسه از دولت به عنوان خرجِ اعضا میگرفت اما نصف اون مبلغم براشون خرج نمیکرد! ۴. توی اون موسسه یه کلیسای خیلی وسیع بود درحدی که همه میتونستن همزمان توش بشینن و دعا کنن و یه رهبر هم داشت که اون رهبر درواقع برادرخانمِ رئیسِ موسسه بود... حالا واقعا مذهبی بود؟ نه! صرفا بچهها و افراد مسن رو میبرد و مجبور به دعا خوندن میکرد و هرسری فیلم و عکس میگرفتن از اون بیچارهها و به مردم اعلام میکردن ما درتلاشیم برای بچهها لباس گرم بخریم. میتونید یه مبلغی صدقه بدید و از این راه کلی پول دریافتی به عنوان کمک مردمی داشتن که به تنهایی خودش یه منبع درآمد بزرگ بود! ۵. اصلی ترین درآمدشون اما از طریق نیروی کار بود! اونا بالای ۴۰ تا کارخونه توی مجموعه داشتن و تمام افراد مجبور بودن که صبح تا شب بدون دستمزد اونجا کار کنن! از ساخت عروسک تا ترشی و قلاب ماهیگیری و کفش و هرچیزی که بخواین تولید میشد و صادر میشد به ژاپن و اروپا. روش کار و اتفاقاتی که اونجا میفتاد، خیلی دارک بود: ببینید روش کار اینجوری بود که میومدن در شروع کار میگفتن خب شما کارگرها امروز باید مثلا نفری ۴۰ تا عروسک بسازین. حالا اگه یک نفر از کارگرها، دقت کنید یکنفرشون بهجای ۴۰ تا ۳۹ تا میساخت، همهی کارگرها یعنی حتی اونایی که ۴۰ تا ساختن دسته جمعی تنبیه میشدن و کتک میخوردن! جانگ تو قسمتی کار میکرد که قلاب ماهیگیری میساختن و قسمت ترسناکش اونجاست که وقتی بچهها قلاب ماهیگیری زیر ناخنشون گیر میکرد از ترس اینکه تنبیه نشن سریع قلاب رو میکشیدن و ناخنشونم باهاش کنده میشد! یعنی میخوام بگم تنبیهها اینقدری دردناک بود که ازترسش اینکارو میکردن💔 رفتارشون با کسایی که مشکلات روحی و روانی داشتن و توی تیمارستان مجموعه بستری بودن یا کسایی که فلج شده بودن خیلی بدتر بود! توی خاطرات یکی دیگه از قربانیها اومده که یه روز یه خانمی که فلج شده بود، شلوارش رو خیس کرد و یکی از نگهبانها وسط زمستون اون رو لخت کرد و انداخت کف دستشویی و روش مایع پاککننده ریخت و با آب یخ اونو آب کشید و ما از ترس حتی نتونستیم بهش کمکی کنیم چون همهمون بچه بودیم و زوری نداشتیم! یادتونه گفتم اونا یه کشیش داخلِ کلیسا داشتن؟ وظیفه کشیش یه کار دیگه هم بود. هرکسی که فرار میکرد و گیر میفتاد، کشیش اون رو جلوی باقی افراد توی یه کیسه قرمز رنگ میانداخت و اینقدر اون رو میزد تا بمیره! و به بقیه میگفت دیدید؟ عیسی مسیح دستور داد که بهخاطر گناهش بکشمش (عیسی مسیح بزنه به کمرت) پس شما هم سعی کنید از گناهِ فرار دوری کنید! جانگ توی خاطراتش میگه هرروز آرزو میکردم یه دری باز بشه تا برم خونهمون و بابام رو ببینم اما میدونستم این اتفاق محاله! اما یه روز وقتی در دستشویی رو باز کردم اونورِ در بابام بود... و خب این خیلی ناراحتم کرد که بابام رو هم آوردن توی این جهنم و من باید شاهد زجر کشیدن اون هم باشم💔(مادر و پسری که توی فصل دوم اتفاقی توی بازی همدیگه رو دیدن یادتونه؟) درواقع بابای جانگ بهخاطر گم شدن پسرش الکلی شده بود و هرروز میرفت اداره پلیس و معترض بود بهشون، پلیس هم برای راحت شدن دستگیرش میکنه میفرستتش به خانهی برادران! و پدر جانگ به جانگ کمک میکنه و بالاخره جانگ موفق میشه از اون موسسه فرار کنه در ناباورترین حالت ممکن و با کلی بدبختی... خلاصه جانگ بعد از فرارش نمیتونسته بره پیش پلیس چون میدونسته کار پلیسه و همینطور خونهشون هم نمیتونسته بره از ترس.. اون با ناامیدی توی دفتر روزنامه کار پیدا میکنه و شب هم توی همون دفتر میگذرونه اما طولی نمیکشه که به پلیس گزارش میدن اینجا یه بیخانمان زندگی میکنه و پلیس مجدد دستیگرش میکنه و برمیگردونه به خانهی برادران! این قسمت از پرونده دقیقا شبیه بازیکن ۴۵۶ هستش که بار دیگه هم برمیگرده... و خلاصه مصیبت جانگ مجدد شروع میشه!
نظرها