نگاه نکن مامان جون، اون یه کیدرامره که هنوز سعی داره ثابت کنه فورهندز بیاله...
توییتهای این نویسنده
نگاه نکن مامان جون، اون یه کیدرامره که هنوز سعی داره ثابت کنه فورهندز بیاله...
#توییتلا_نیوز چوی سویونگ و جانگ کیونگهو بعد از ۱۴ سال،کات کردن❗️ همچنین همدیگه رو هم توی اینستاگرام آنفالو کردن... کمپانی هاشون تایید کرد که رابطشون به علت پر کار بودن دو شخص سرد شده و کم کم پایان یافته... پ ن: آرزوی بهترین ها رو براشون دارم :)
سلام به همراهانِ عزیز و دوستداشتنیِ توییتلا✨ بعد از یه وقفهی بهشدت طولانی برگشتم با یه پروندهی کرهای جدید که نمیگم خیلی خاص یا متفاوته اما خیلی توی کرهی جنوبی سر و صدا کرد و ممکنه توی فیلم و سریالی ازش صحبت بشه یا حتی تا الانهم درموردش شنیده باشید... قبل از شروع این پرونده باید بگم لطفا رده سنی رو رعایت کنین و اگه روحیه حساسی دارید نخونید. و لطفا کامنت و حمایت فراموش نشه تا انشالله پروندههای بعدی با سرعت بیشتری براتون آماده بشه🥰 با یه نفس عمیق و یه لیوان آب بریم که این پرونده رو باهم بررسی کنیم...
دوهیوک مایهی افتخارِ سندرم نقش دومیاست... مصمم، عاشق، پیگیر و همه چی تموم♡
🔚 این بود پروندهی مردِ همسرخوارِ کرهای... عجیبتر از همه این بود که درسته آقای کانگ در زمان قتل توی حال خودش نبوده، اما چطور تونسته بعد از قتل اینقدر راحت همسرش رو سلاخی کنه، گوشتش رو بپزه و بخوره؟ و بدتر از اون، چطور پسرشون با همچین اتفاقی کنار اومد و پدرش رو بخشید؟! مثل همیشه، بریم نکات این پرونده رو با هم مرور کنیم: 1.خیلی به کسی دستور ندین که جایی رو تمیز کنه یا کاری انجام بده؛ چون خیلیها شرایط روانی خوبی ندارن! 🙂 2.به کسی که هر نوع گوشتی مصرف میکنه اعتماد نکنید؛ اگه تونسته سگ بخوره، پس هر چیز دیگهایم نوش جان میکنه! 3.هر کسی که دچار مشکلات و اختلالات روانی شدید میشه، باید حتماً تحت نظر پزشک باشه و در بیمارستان نگهداری بشه؛ وگرنه اتفاقاتی رو رقم میزنه که غیرقابل جبرانه... نکات بعدی رو شما بگین!😉 بعد از مدتها، ادمینتون یه پروندهی کرهای نوشت؛ میزان حمایت و کامنتهای شما تعیینکنندهست که پرونده داشته باشیم یا نه! مراقب خودتون و اطرافیانتون باشید. تا یه پروندهی دیگه، خدانگهدارتون❤️
5⃣ پلیس تحقیقاتش رو شروع کرد و با بررسی پزشکها مشخص شد که درسته آقای کانگ دچار اختلال روانی شده اون زمان و قتل دست خودش نبوده؛ اما خب خودش آگاهانه همسرش رو سلاخی کرد و خورد! پس از نظر قانونی امکان تبرئه وجود نداشت (خداروشکر!)، اما چون پسرش پدرش رو بخشید، فقط از جنبهی عمومی میتونستن محکومش کنن... پسرشون اعلام کرد: درسته پدرم کار وحشتناکی کرد و من عزادار مادرمم، اما خب دست خودش نبوده و من سالها شاهدِ عشق میون اونها بودم و نمیتونم قبول کنم که عمداً این کار رو کرده! دادگاه اما به آقای کانگ حکم ۲۵ سال زندان داد و عملاً با توجه به سنش، بعیده که قبل از مرگ بتونه از زندان آزاد بشه... جالبه بدونید کره توی سال ۲۰۱۳ که این جنایت اتفاق افتاد، این خبر رو مخفی کرد و سعی کرد اطلاعات خاصی از پرونده رو بروز نده؛ اما خب اینقدر این فاجعه دردناک و عجیب بود که بین مردم خبرش پخش شد و بعد از مدت کمی کل کشور رو این خبر پر کرد💔 در ادامه، نکات این پرونده رو با هم بررسی میکنیم:
4⃣ تصاویر مربوط به پرونده...
3⃣ بر اساس توضیحات آقای کانگ مشخص میشه که: بعد از قتل، قسمتهای داخل بدن خانم پارک مثل روده و ... به همراه سرش رو داخل چاه فاضلاب انداخته (بعضی روستاها به فاضلاب شهری وصل نیستن و هر خونهای چاه فاضلاب جداگونه داره)، و قسمت استخونهاش رو هم برای سگهاش ریخته و اونا همهشو خوردن! اما سؤال پیش میاد: چرا توی اون خونه چندین سگ وجود داشته؟ مگه اون سگها صاحبشون رو نمیشناختن؟ چرا خوردنش؟ حالا یه چیزی براتون بگم که بیشتر تعجب کنید: توی کرهی جنوبی، خصوصاً بین آدمهای سن بالا، خوردنِ گوشت سگ خیلی رایجه! یعنی اونا مخصوصاً توی روستا، سگهایی رو پرورش میدن و بعد از گوشتشون تغذیه میکنن! اونا باور دارن که گوشت سگ چون گوشت گرم هست، برای بدن خیلی خوبه! اینم بگم بچهها، بین جوونهای کرهای این مسئله خیلی رایج نیست و خوششون نمیاد از این کار، و جدیداً اعلام شده که مصرف این گوشت و پرورشش ممنوع شده. خلاصه این قضیه خیلی توی کره بحثبرانگیزه... برای همین، اون سگها اهلی نبودن یا با صاحبهاشون ارتباط خاصی نداشتن، پس بهراحتی استخونهای خانم پارک رو خوردن... و قسمت گوشت رو هم آقای کانگ گفت که توی غذاهام میریختم و میخوردم! اما سؤال پیش میاد: چرا؟ آقای کانگ میگه: «من زنم رو خیلی دوست داشتم!!! (خاکبرسرت!) و میدونستم که چقدر زحمت برام کشیده (مرتیکه تازه یادش اومد!)؛ اما اون لحظه واقعاً صداهای توی سرم نذاشتن که فکر کنم و زنم رو کشتم! بعدش گفتم چرا باید زنم که اینقدر خوب بود، بدنش رو جایی دفن کنم یا بسوزونم؟ با خوردنش، حداقل میدونستم داخل من حضور داره!» برای همین هم به سگهام استخونش رو دادم، تا اونا رو هم یه روزی بخورم و باعث بشه زنم در وجودم همیشگی بشه🙂 کلِ مردم توی شوک بودن از همچین جنایت وحشتناکی... از همه بدتر وضعیت پسرِ بیچارهشون بود! تقریباً کل معماهای پرونده حل شده بود، فقط میموند اینکه: آیا واقعاً اون مرد جنون داشت؟ یا از عمد اینکار رو کرد؟ بریم اول تصاویر مربوط به پرونده رو ببینیم، بعد ادامه بدیم:
2⃣ از شوکِ این جمله، پسرشون برای چند لحظه بیحرکت میمونه، اما توی این بین، پدرش داشته بیشتر و بیشتر توضیح میداده که چه بلایی سرِ مادرش اومده... اون پسر بلافاصله به پلیس زنگ میزنه و بهشون میگه که از مادرش بیخبره و پدرش هم چیزایی وحشتناک میگه که معلوم نیست داره هذیون میگه یا واقعاً همچین فاجعهای رخ داده... خلاصه قرار شد پلیسِ محل خودش رو برسونه اونجا، و اون پسر هم حرکت میکنه به سمت روستاشون... پلیس وقتی وارد خونه میشه، یه پیرمرد ۷۰ ساله رو میبینه که با خودش میگه: این پیرمرد قطعاً داشته هذیون میگفته، آخه این اصلاً توانایی نداره بلایی سر کسی بیاره! وارد پذیرایی میشن... در عین اینکه پذیرایی خیلی شلوغ بوده، اما خب مورد مشکوکی دیده نمیشد. بعد از پذیرایی میرن سراغ آشپزخونه که اتفاقاً اونجا هم نامرتب بود، اما باز هم چیز عجیبی وجود نداشت. تا اینکه میرن سراغ یخچال و اونجا رو چک میکنن: توی یخچال، همهچی عادی بود؛ فقط یه کیسه پر از گوشتهای خوردشده وجود داشت که اصلاً مشخص نبود چه نوع گوشتیه. پلیس چون باور نمیکرد موضوع خاصی باشه، از آقای کانگ میپرسه: «خب این گوشت مال چه حیوونیه؟ همسرتون کجاست؟» آقای کانگ هم خیلی ریلکس جواب میده: «این گوشت همسرمه!» و اینجا نقطهایه که پلیس درخواست نیرو میکنه و متوجه میشن جنایتی رخ داده که قابل باور نیست... از آقای کانگ میخوان که کل حقیقت رو بگه و کانگ هم خیلی عادی همهچیو تعریف میکنه: «ببینید، من چند وقتیه که مریضم، هم از نظر روحی، هم از نظر جسمی! و بیشتر باید مشغول استراحت باشم. اما همسرم یه روز بهم گفت که برم توی حیاط و یکم مرتبش کنم و کف حیاط رو آب بگیرم، و خب این خیلی بدجنسی بود. من مریضم، چرا باید همچین کاری کنم؟» پلیس میپرسه: «خب، خانومتون خودش داشت استراحت میکرد؟» آقای کانگ ادامه میده: «نه، اونم داشت غذا میپخت؛ اما من بعد از شنیدن حرفش انگار دوباره تسخیر شدم، و یکی توی وجودم گفت این زن خیلی بدجنسه و باید بکشیش تا بتونی استراحت کنی! با اینحال خودم رو کنترل کردم و بعد از اتمام کارم رفتم بالا و مشغول استراحت شدم. اما بازم زنم (خانم پارک) اومد و گفت خونه رو هم جارو بکشم! دیگه صداهای توی سرم زیاد شدن و بهم گفتن باید هر طوری شده این زنِ بدجنس رو بکشم! رفتم توی حیاط و یکی از وسایل کشاورزی رو برداشتم و به سرش ضربه زدم. با اینکه کلی التماس میکرد که باید قرصهاتو بخوری، اما صداهای توی سرم اجازه نداد فکر کنم و با ضربات زیادی کشتمش!» پلیس تا به حال با همچین موردی روبهرو نشده بود که یکی اینقدر راحت دربارهی اینکه یه نفر رو کشته، توضیح بده و حتی کوچیکترین جزئیاتش رو هم بگه...! اما حالا یه سؤال پیش میاومد: چرا اون زنِ بیچاره توی یخچاله؟ و باقی قسمتهاش کجاست؟
1⃣ برای بررسی این پرونده لازمه سفر کنیم به یکی از روستاهای نسبتاً دورافتادهی کرهجنوبی (تلفظ اسمش سخت بود، ننوشتمش!😅) دیدین توی سریالای کرهای معمولاً وقتی یه روستا رو نشون میدن، پر از پدربزرگ و مادربزرگهای کیوت و مهربونه که با عشق زندگی میکنن؟ امروز قراره بفهمیم واقعاً همهشون همونقدر کیوتن یا استثنا هم وجود داره! مردم این روستا کشاورز بودن و زندگی خوبی کنار هم داشتن؛ اما توی ماه مِی ۲۰۱۳ همهچیز عوض شد و خبری به گوش مردم کره رسید که کل کشور رو به شوک فرو برد! خب، بریم از اول بررسی کنیم که چی شد و چه فاجعهی شوکهکنندهای اتفاق افتاده بود و چرا... توی یکی از این خونههای روستایی، یه خانم و آقای حدوداً ۷۰ ساله کنار هم زندگی میکردن. اونها یه پسر داشتن؛ اما پسرشون توی شهر زندگی میکرد (برخی منابع میگن سئول). اسم اونها آقای کانگ و خانم پارک بود (یعنی ما اینجوری صداشون میکنیم) خانم پارک خیلی زن محبوبی بود و دوستای زیادی داشت؛ ولی آقای کانگ یهکم عصبی بود و مشکل کنترل خشم داشت. گاهی هم دچار اختلال میشد و هذیون میگفت. از طرفی چون از نظر جسمی هم مریض بود، بیشتر کارها رو خانم پارک انجام میداد. حتی همیشه پسرشون یا همسایهها پیشنهاد میکردن که آقای کانگ رو بفرستن به یه مرکز نگهداری، چون اینهمه کار برای خانم پارک با این سن خطرناک بود. اما به خاطر عشقی که خانم پارک به آقای کانگ داشت، هرگز قبول نمیکرد و با داروهای اعصاب سعی میکرد آقای کانگ رو کنترل کنه... خلاصه یکی از روزها، دوستِ خانم پارک میبینه خبری ازش نداره. و خب این خیلی بعید بود که یه روز خبری از خانم پارک نباشه و توی محل نبیننش! میره خونهی خانم پارک، و بعد از مدتی شوهرش، یعنی آقای کانگ، در رو باز میکنه و بهش میگه: «زنم رفته بیرون خرید کنه، نیستش. برو...» روز بعد دوباره میره دم در خونشون. باز آقای کانگ میاد و میگه: «زنم رفته بیرون، کار داشته. برو رد کارت!» اون خانم خیلی نگران میشه. با خودش میگه خب سابقه نداشته که اینهمه مدت من پارک رو نبینم. از اونور شوهرشم که روانیه... نکنه بلایی سرش آورده؟ از اونجایی که پسرِ خانم پارک شمارهش رو به اون خانم داده بود تا اگه اتفاقی برای پدر و مادرش افتاد بهش خبر بده، زنگ میزنه به پسر و بهش میگه مادرت پیداش نیست، پدرت هم مشکوکه، لطفاً بیا یا زنگ بزن پیگیر باش! پسرشون هم هول میکنه و فوراً به باباش زنگ میزنه و سراغ مادرش رو میگیره. اما آقای کانگ، همینکه اسم خانم پارک میاد، گوشی رو قطع میکنه! پسرش دوباره زنگ میزنه و میگه: «چرا قطع میکنی؟ مامان کجاست؟ چی شده؟» بعد از کلی اصرار، آقای کانگ میگه: «واقعاً میخوای بدونی مامانت کجاست؟ مامانت توی یخچاله!»
سلام به همراهانِ ماهِ توییتلا🌙 مدت زیادی بود که پروندههای جنایی کره رو بررسی نکردیم و ازتون انتظارِ استقبال زیادی رو دارم🤭 پروندهای که براتون انتخاب کردم، شاید وحشتناکترین پروندهی کره نباشه اما قطعا یکی از عجیبترین پروندههاست... اینم بگم که این پرونده اطلاعات کمی ازش هست و متاسفانه درمورد اسامی و اسمها مطمئن نیستیم! لطفا اگه حساسین، همراه با پرونده چیزی نخورین و رده سنی رو رعایت کنید. همراه با یه لیوان آب بریم که شروع کنیم...
تمِ امسال به صورت مخفی صورتی بود؟
9⃣خب بچهها این پرونده تموم شد. میتونم بگم این پرونده بخشی از روحم رو کشت و بدترین فشار ممکن رو هنگام نوشتن این پرونده تجربه کردم. امیدوارم راضی بوده باشین. حتما برام کامنت بذارین و بهم انرژی بدین تا بتونم پروندهی بعدی رو سریعتر آماده کنم❤️ درمورد اینکه میگن این پرونده باعث شد اسکوییدگیم رو بسازن مطمئن نیستم. درسته که جز به جز اسکوییدگیم مربوط به این پرونده نیست، اما میتونیم بگیم که از این پرونده الهام گرفتن. درواقع خانهی برادران خیلی وحشتناکتره اما خب شباهتهایی که بینشون هست، باعث میشه همه این پرونده رو الهامبخشِ اسکوییدگیم بدونن که بهنظرم اشتباهم نمیگن... جزئیات این پرونده قطعاً بیشتر و دلخراشتره اما فعلا فقط در همین حد میدونیم ازش اما شک نکنید پشت پرده دارکتر هم بوده! مثل همیشه قبل از اتمام پرونده چندتا نکته رو باهم مرور کنیم: ۱. همیشه توی خیابون یه طوری لباس بپوشید که شبیه بیخانمانها به نظر نیاید. چون حتی اگه برند هم بپوشید اما ذرهای شلخته باشید، خطرناکه. ۲. البته اونقدری خوب نپوشید که فکر کنن پولدارین چون جیببرها در کمینن! ۳. لطفا اگه از جایی فرار میکنین (خدایی نکرده توی موقعیت فرار بودین) حداقل بعدش یکم پیگیرتر باشین که دوباره گیر نیوفتین... ۴. طمع آدمهارو از بین میبره. اگه اون چهارهزارنفر پشت هم میبودن شاید حداقل چندین نفرشون نجات پیدا میکردن و زودتر حرفشون به گوش دنیا میرسید... ۵. اگه پلیس دیدید فرار کنید، خصوصا اگه پلیسِ کره جنوبی بود. ۶. و در نهایت (در وصف پلیس و دولتِ کره) جناب سعدی میفرمایند: «از دشمنان برند شکایت به دوستان چون دوست، دشمن است شکایت کجا بریم؟» امیدوارم زندگیتون دور باشه از هرنوع ظلم و هر نوع آسیبی و روزگار با تکتکتون مهربون باشه. میدونید که چقدر دوستتون دارم. تا پروندهی بعدی خدانگهدارتون❤️
8⃣چند عکسِ مهم از پرونده:
7⃣سودِ این مجموعه به رئیس مجموعه و اطرافیانش و به اعضای دولت میرسید. توی اونزمان این مجموعه ۸هزار دلار نقدینگی داشت و جز ثروتمندترین موسسات بود. رئیس این جهنم آقای پارک بود که همراه خانومش این موسسه رو اداره میکردن و حتی یکی از کسایی که زندانیها رو تنبیه میکرد، خانومش بوده و میگفتن زندانیها از صدای تقتق کفشاش وحشت داشتن! تا اینکه روزی یه اتفاقی میوفته و یه دادستان که بهش میگیم دادستان کیم میره جنگل تا برای تفریح شکار کنه اما به طور اتفاقی یه عالمه آدم میبینه که گرمکن ورزشی آبی پوشیدن و مثل زندانیها مشغول به کارن با کلی نگهبان بالای سرشون و زندانیها دارن سنگ جا به جا میکنن و اون به تعقیبشون ادامه میده تا میرسه به سر درِ خانهی برادران! خوشبختانه اون دادستان آدم بسیار پیگیری بود و کلی مدرک علیهشون جمع کرد و وقتی فهمید رئیس اون مجموعه یعنی آقای پارک با رئیس جمهور دوسته و کلی پارتی داره که پشتش هستن و از طریق قانون نمیتونه کاری کنه، به یه خبرنگار تمام فیلمها و عکسها و مدارکی که جمع کرد رو میده و خبرنگار هم این موضوع رو رسانهای میکنه و تازه مردمِ کره میفهمن اونجا چه اتفاقایی میفتاده! پلیس، پارک و همدستهاشو دستگیر میکنه و به جرم آدمربایی و بردهداری و نقض حقوق بشر و آدمکشی و جنایت و تجاوز و هزاران اتهام دیگه میفرسته دادگاه! اما حکمی که دادگاه برای آقای پارک یا بهتر بگم رفیق صمیمیِ رئیس جمهور کره میده چی بود؟ بهنظر من اعدام هم کمشه! شما چی فکر میکنید؟ اعدام؟حبس ابد؟ ۲۰ سال حبس؟ هیچکدوم! اون به هیچ کدوم از اتهاماتش محکوم نشد و فقط ۲سال و نیم حبس گرفت اونم نه بهخاطر ۶۲۵ تا جسدی که پشت کلیسا پیدا کردن که گروهی دفن شده بود و نه بهخاطر بالای ۴۰۰۰ نفر که علیهش شهادت میدادن! صرفا بهخاطر سواستفاده از اموال دولتی! بعد از ۲ سال و نیم این مرتیکه که آزاد شد با زن و بچه و خانوادهی چیزش رفت استرالیا و تمام پولهایی که از این موسسه جمع کرد هم باخودش برد! یعنی حتی اون رئیسجمهور بیشرفِ کره نذاشت دوست صمیمیش ذرهای دچار ضرر بشه! خلاصه اون بیشرف و خانوادهش کلیسا زدن تو استرالیا و کلی باشگاه مختلف و کسب و کار مختلف راه انداختن و اون کلیسا باهمون کشیشِ جلادی که توی خانهی برادران بود، داره به فعالیتش ادامه میده و هنوزم بیزینسشون برقراره! آقای پارک سال ۲۰۱۶ به قعر جهنم سقوط کرد... (سقط شد و مُرد!)اما خانوادهش هنوزم دارن زندگیشونو میکنن و گفته میشه بیشتر شرکتهاش رو دختر و دامادش دارن میگردونن و حالشونم خوبه(از ته قلبم امیدوارم هردونهی اون اسکناسها تبدیل بشه به یه چماغ بزرگ فرو بره به آقای پارک؛ البته به روحش) خلاصه قربانیها هم که سالها کارگر بیمزد و مواجب بودن برمیگردن سر زندگیشون اما چه زندگیای؟ اونا سالها از جامعه عقب بودن و بیشترشون دوباره تبدیل به بیخانمان شدن💔 البته جانگ و پدرش هم از اونجا نجات پیدا کردن و جانگ یکی از صدها نفری هستش که برای حقش همچنان درحال مبارزه و اعتراضه. اونا تمام تلاششون رو میکنن تا بخش کمی از حقوقشون رو بگیرن اما تا به حال به نتیجه خاصی نرسیدن و دولت حتی کوچکترین غرامتی هم بهشون نداده! و این پرونده با تلخترین پایانِ ممکن تموم شد. برای تمام قربانیهای این پرونده باتمام وجودم متاسف شدم و آرزو میکنم کشته شدهها روحشون در آرامش باشه و بازماندهها هم زندگی پر از آرامش و شادی داشته باشن هرچند که متاسفانه در این جهان عدالتی وجود نداره...
6⃣اما چرا خانهی برادران اینکار رو میکرد؟ یعنی درسته که قبل از المپیک این تشکیلات ساخته شد و در دوران المپیک بودجه گرفتن و بیخانمانهارو (مثلا بیخانمان) بردن اونجا اما بعد از المپیک چه دلیلی داشت نگهداری اونا؟ چه سودی داشت به دولت و سرپرستهای اونجا میرسید؟ خانهی برادران(بهتره بگیم خانهی یزیدان)از چند روش درآمدزایی داشت: ۱. اونا بچههای کمتر از ۵ سال رو به خانوادههای اروپایی که بچه میخواستن یا به عنوان نیروی کار به قیمت بالا میفروختن! یعنی بچه توی اون کشور پدر و مادر داشت اما گم میشد و فروخته میشد به کشورهای دیگه! ۲. یادتونه توی بازی اسکوییدگیم وقتی یکی زنده میموند روی تابوت علامت میزدند و اعضای اون رو درمیاوردن و میفروختن؟ دقیقا توی خانهی برادران به شکل خیلی وسیعتر فروش اعضای بدن انسان صورت میگرفت. اونا حتی اجساد رو هم به موسسههای تحقیقاتی میفروختن و از این راه درآمد زیادی داشتن! ۳. پولهایی که موسسه از دولت به عنوان خرجِ اعضا میگرفت اما نصف اون مبلغم براشون خرج نمیکرد! ۴. توی اون موسسه یه کلیسای خیلی وسیع بود درحدی که همه میتونستن همزمان توش بشینن و دعا کنن و یه رهبر هم داشت که اون رهبر درواقع برادرخانمِ رئیسِ موسسه بود... حالا واقعا مذهبی بود؟ نه! صرفا بچهها و افراد مسن رو میبرد و مجبور به دعا خوندن میکرد و هرسری فیلم و عکس میگرفتن از اون بیچارهها و به مردم اعلام میکردن ما درتلاشیم برای بچهها لباس گرم بخریم. میتونید یه مبلغی صدقه بدید و از این راه کلی پول دریافتی به عنوان کمک مردمی داشتن که به تنهایی خودش یه منبع درآمد بزرگ بود! ۵. اصلی ترین درآمدشون اما از طریق نیروی کار بود! اونا بالای ۴۰ تا کارخونه توی مجموعه داشتن و تمام افراد مجبور بودن که صبح تا شب بدون دستمزد اونجا کار کنن! از ساخت عروسک تا ترشی و قلاب ماهیگیری و کفش و هرچیزی که بخواین تولید میشد و صادر میشد به ژاپن و اروپا. روش کار و اتفاقاتی که اونجا میفتاد، خیلی دارک بود: ببینید روش کار اینجوری بود که میومدن در شروع کار میگفتن خب شما کارگرها امروز باید مثلا نفری ۴۰ تا عروسک بسازین. حالا اگه یک نفر از کارگرها، دقت کنید یکنفرشون بهجای ۴۰ تا ۳۹ تا میساخت، همهی کارگرها یعنی حتی اونایی که ۴۰ تا ساختن دسته جمعی تنبیه میشدن و کتک میخوردن! جانگ تو قسمتی کار میکرد که قلاب ماهیگیری میساختن و قسمت ترسناکش اونجاست که وقتی بچهها قلاب ماهیگیری زیر ناخنشون گیر میکرد از ترس اینکه تنبیه نشن سریع قلاب رو میکشیدن و ناخنشونم باهاش کنده میشد! یعنی میخوام بگم تنبیهها اینقدری دردناک بود که ازترسش اینکارو میکردن💔 رفتارشون با کسایی که مشکلات روحی و روانی داشتن و توی تیمارستان مجموعه بستری بودن یا کسایی که فلج شده بودن خیلی بدتر بود! توی خاطرات یکی دیگه از قربانیها اومده که یه روز یه خانمی که فلج شده بود، شلوارش رو خیس کرد و یکی از نگهبانها وسط زمستون اون رو لخت کرد و انداخت کف دستشویی و روش مایع پاککننده ریخت و با آب یخ اونو آب کشید و ما از ترس حتی نتونستیم بهش کمکی کنیم چون همهمون بچه بودیم و زوری نداشتیم! یادتونه گفتم اونا یه کشیش داخلِ کلیسا داشتن؟ وظیفه کشیش یه کار دیگه هم بود. هرکسی که فرار میکرد و گیر میفتاد، کشیش اون رو جلوی باقی افراد توی یه کیسه قرمز رنگ میانداخت و اینقدر اون رو میزد تا بمیره! و به بقیه میگفت دیدید؟ عیسی مسیح دستور داد که بهخاطر گناهش بکشمش (عیسی مسیح بزنه به کمرت) پس شما هم سعی کنید از گناهِ فرار دوری کنید! جانگ توی خاطراتش میگه هرروز آرزو میکردم یه دری باز بشه تا برم خونهمون و بابام رو ببینم اما میدونستم این اتفاق محاله! اما یه روز وقتی در دستشویی رو باز کردم اونورِ در بابام بود... و خب این خیلی ناراحتم کرد که بابام رو هم آوردن توی این جهنم و من باید شاهد زجر کشیدن اون هم باشم💔(مادر و پسری که توی فصل دوم اتفاقی توی بازی همدیگه رو دیدن یادتونه؟) درواقع بابای جانگ بهخاطر گم شدن پسرش الکلی شده بود و هرروز میرفت اداره پلیس و معترض بود بهشون، پلیس هم برای راحت شدن دستگیرش میکنه میفرستتش به خانهی برادران! و پدر جانگ به جانگ کمک میکنه و بالاخره جانگ موفق میشه از اون موسسه فرار کنه در ناباورترین حالت ممکن و با کلی بدبختی... خلاصه جانگ بعد از فرارش نمیتونسته بره پیش پلیس چون میدونسته کار پلیسه و همینطور خونهشون هم نمیتونسته بره از ترس.. اون با ناامیدی توی دفتر روزنامه کار پیدا میکنه و شب هم توی همون دفتر میگذرونه اما طولی نمیکشه که به پلیس گزارش میدن اینجا یه بیخانمان زندگی میکنه و پلیس مجدد دستیگرش میکنه و برمیگردونه به خانهی برادران! این قسمت از پرونده دقیقا شبیه بازیکن ۴۵۶ هستش که بار دیگه هم برمیگرده... و خلاصه مصیبت جانگ مجدد شروع میشه!
5⃣تصویرسازی بازیها که متاسفانه عکسی ازشون پیدا نکردم، اما تلاشم در رسم شکل ستودنیه، مگه نه؟!🥲
4⃣تقریباً از شرایط بهداشت و تغذیه و رفتاری که با افراد میشد، مطلع شدین. حالا بریم ببینیم فعالیت اونجا چطوری بوده... نگهبانای اونجا خشن و بیرحم بودن. از این روانیهایی که بیدلیل دیگرانو زجر میدادن و لذت میبردن! اونا علاوه بر اینکه از افرادِ موسسه کار میکشیدن، در مواقع بیکاری هم مجبورشون میکردن بازیهای بچگانه انجام بدن و هرکسیام که میباخت رو تا سرحد مرگ کتک میزدن! اما جایزه برنده چی بود؟ توی اسکوییدگیم برنده کلی پول میبرد اما اینجا نه! اینجا صرفا فردِ برنده باقی موندهی غذای نگهبانها گیرش میومد! گاهی همینم نصیبش نمیشد... اونا بهجز باخت توی بازی به هر علت دیگهایم که فکر کنید مردم رو کتک میزدن! مثلا اگه لباسشون پاره میشد کتک میخوردن، اگه توی صف کج وایمیستادن کتک میخوردن، اگه کارشون کند بود، کتک میحوردن، اگه ناخنشون درست کوتاه نشده بود کتک میخوردن، اگه هرکاری ۱۰۰ درصد کامل انجام نمیشد کتک میخوردن! کل زندگی افراد شده بود کار و کتک خوردن و حبس شدن توی سلول انفرادی! یعنی رسما با افراد بیگناه حتی بدتر از یه مجرم و خلافکار رفتار میکردن، اما این بازیهایی که نگهبانا مجبورشون میکردن انجام بدن، بازیهایی بود که گاهی باعث مرگ و فلج شدن افراد هم میشد! چندنمونه از بازیهارو باهم مرور میکنیم تا متوجه وخامت اوضاع بشید: بازیِ هیروشیما: نگهبانها میرفتن تو خوابگاه و یهو داد میزدن: «هیروشیما» و افراد باید میرفتن بالاییترین تخت و پاهاشون رو روی لبه تخت گیر میدادن و آویزون میشدن به صورت برعکس و اینقدر خودشونو نگه میداشتن تا بازی تموم بشه! گاهی از شدت خونی که توی سرشون جمع میشد، بیهوش میشدن و زمین میخوردن و خب روی گردنشون پایین میومدن و فلج میشدن یا حتی میمردن! حتی نگهبانا گاهی با چوب به شکمشون میزدن تا تعادلشون بههم بخوره! بازیِ رول کیمباب: اینو شما توی سریالا خوب دیدینش که گاهی قطعه قطعه میکنن و میخورنش، گاهی هم مثل ساندویچ! توی این بازی افراد رو داخل پتو رول میکردن و جفت پا میپریدن روشون تا کیمباب له بشه! یعنی اون افراد بدبخت رو له میکردن و افراد زیادی هم جونشونو توی این بازی یا بهتر بگم توی این شکنجه از دست میدادن! بازیِ پل: هرفرد به حالت شنا قرار میگرفت، با این تفاوت که دستاش رو روی زمین میذاشت و پاهاش رو روی شونه پشت سریش و پشت هم یه حالت پل مانند رو ایجاد میکردن و نگهبانها از روی اون پل رد میشدن! آره روی پل میایستادن و رد میشدن و اگه حتی یه نفر پل رو خراب میکرد و میوفتاد، همه تا سرحد مرگ کتک میخوردن! تو این بین زنها و بچهها و پیرها هم بودن که مثلاً باید وزن یه نگهبان ۸۰ کیلویی یا حتی سنگینتر رو هم تحمل میکردن که غیرممکن بود! نبرد تن به تن: دو نفر رو رندوم انتخاب میکردن که همو بزنن و اینقدر باید ادامه پیدا میکرد که یا یه نفر بمیره یا بیهوش بشه... بازیِ چراغ سبز، چراغ قرمز: مثل اسکوییدگیم این بازی اونجا اجرا شده اما کمی متفاوتتر! یعنی اونارو مجبور میکردن که پاهاشونو باز کنن و بدون کمک دستشون، سرشون رو بذارن زمین و اگه کمی تکون میخوردن، مورد آزار و اذیت قرار میگرفتن! اما آخرین بازی عجیبترینش بود! توی این بازی یا بهتره بگم شکنجه، میرفتن جلوی نگهبانها مینشستن و بعد نگهبان میگفت راهنمای چپ یا راست... هرکدوم رو میگفتن، نگهبانا همون سمت رو بالا میاوردن و میشکوندن! توی خاطرات جانگ اومده که یکبار نگهبانها با چوب زدن تو صورت یه بچه و دوتا از دندونهاش شکست و بچه خیلی از این موضوع ناراحت شد. نگهبانها هم با انبر تمام دندوناش رو کشیدن! (شکنجههایی که این بیچارهها تحمل میکردن حتی انجامش درحق قاتلای سریالی هم گناه بود چه برسه به آدمِ عادی!) و اینا فقط بخشی از تفریحات نگهبانها بود. اونا پسر و دخترای زیادی رو مورد تجاوز گروهی و انفرادی قرار میدادن و اگه دختری حامله میشد، میبردنش به ساختمان بهداشت و کاری میکردن بچهش سقط بشه. نمیدونیم دقیقا چه کاری اما قطعا وحشیانه و غیرقابل درک بوده! اما مرکز بهداشت اونا چطوری بود؟ چه امکاناتی داشت؟ بهیچی! اونا فقط وقتی یکی زخمش خیلی عمیق بود به مرکز میبردنش و روی زخمش نمک میزدن تا عفونت نکنه💔 اما زندانیها هم باهم مهربون نبودن! توی اسکوییدگیم دیدین که چقدر یه انسان طمعکاره و اینجا هم دقیقا همونطوره. زندانیها به زندانیهای ضعیفتر زور میگفتن و بهشون تجاوز میکردن، حتی اگه یه زندانی قصد فرار از اونجارو داشت، اینا گزارشش میکردن تا پیش نگهبانها عزیز بشن و بتونن غذا یا جایزه بگیرن!
3⃣خلاصه جانگ و باقی بچهها که به شدت ترسیده بودن، بعد از مدتی میرسن به مقصد و در ماشین باز میشه. چون ون هیچ پنجرهای نداشت و تاریک بود اونا اصلا نمیدونستن کجان اما به محض باز شدن در جلوی خودشون چندین مردِخشن و چماغ به دست رو میبینن و به محض پیاده شدن متوجه جنگل اطرافشون میشن! حالا اونا توی یه جنگل خیلی دورافتاده بودن که فقط جلوشون چندین مرد با چوبهای بسیار بزرگ و خونی وایساده بودن! جلوی بچهها یه در بزرگ با ارتفاع زیاد بود و دیوارهای بسیار بلند در حدود ۱۰متر و پر از سیمهای خاردار و ... یه جایی مثل یه زندانِ محافظت شده با کلی نگهبان چماغ بهدست! چند لحظه بعد اون مردها با خشونت بچههارو به داخل هدایت کردن و داخل حیاط، بچهها یه محوطه بزرگ رو دیدن که پر بود از ساختمانهای خیلی خیلی بزرگ شبیه کارخونه، به نظر میومد مسافتِ حیاط و تعداد کارخونهها تموم نشدنیه! همونطور که بچه ها ایستاده بودن و با تعجب به محیط اطرافشون نگاه میکردن، افرادی اومدن و اونارو وسط حیاط نگه داشتن و شروع کردن به زدن موهاشون! اما نه یه دست و درست و حسابی، بلکه تیکههایی رو کوتاه میکردن و یه قسمتهایی رو نه! اما چرا؟ اونا سعی میکردن با اینکار و ژولیده نشون دادن موی سر بچهها نشون بدن که بیخانمانن و خانواده درست و حسابی ندارن که اگه از تلویزیون یا اداراتی برای بازدید از موسسه اومدن بچهها ظاهرشون شبیه یه بچه نرمال نباشه! اما اونجایی بدتر میشه که بدونید برای اونا مهم نبود اگه توی پروسه کوتاهی مو به سرکسی آسیب برسه و زخمی بشن! درواقع اکثر کسایی که اونجا بودن سرشون به همین علت زخم بود و درست بعد از کوتاهیِ وحشتناک مو اونارو میبردن تا عکس بگیرن! (درست مثل اسکویید گیم از هر یک اعضا یه عکس تکی میگرفتن، بعد از کوتاهی مو و عکاسی به هر فرد یه شماره میدادن و از اون به بعد اون فرد با اسمش نه! بلکه با شماره مخصوص خودش شناخته میشد و به شماره صداشون میکردن (بازهم مثل سریال) بچه ها اینم بگم که توی سریال کلا ۴۵۶ بازیکن داشتن که همهشونم بزرگسال بودن اما توی خانهی برادران بالای ۴۰۰۰ نفر حضور داشتن و رنج سنی اونا از زیر ۴ سال تا بالای ۸۰ سال بود!) خلاصه بعد از آماده کردن جانگ و باقی بچهها به اونا نفری یک دست لباس ورزشی آبی با شماره مخصوص خودشون دادن (بازم عین سریال فقط تو سریال سبز بود) و به بچهها گفتن که باید مراقب لباساتون باشید چون دیگه لباسی بهتون داده نمیشه و تنها دارایی شما همین لباسه. اگه لباس پاره بشه یا مشکلی براش پیش بیاد به شدیدترین نحو ممکن تنبیه میشید! بعد از پوشیدن لباس بچههارو منتقل میکنن به یه ساختمون بزرگ که توش تخت خوابهای طبقه طبقه و خیلی زیاد وجود داشت و افراد زیادی روش خوابیده بودن و بچهها تختهاشون که به شماره خودشون بود رو پیدا میکنن و روش میخوابن(باز هم عین سریال) اما چیزی نمیگذره که ساعت ۵ صبح با یه آلارم گوش خراش و عجیب از خواب بیدار میشن و میبینن که همهی افرادِ داخل سالن ایستادن و دارن تختشونو مرتب میکنن و جانگ به تقلید از اونا این کار رو انجام میده اما خب بچههایی بودن که گریه میکردن و پدرو مادرشونو صدا میزدن اما نگهبانها چوب به دست میان و بچههایی که گریه میکردن رو به شدت میزنن و بعد از بیحال شدن بچهها ولشون میکنن! بعد از ماجرای وحشتناکِ داخل سالن جانگ و باقی افراد رو میبرن برای شستشوی صبحگاهی... لابد فکر میکنین میگن آره بیاین این شیرِ آب اینم مایع شوینده خودتونو تمیز کنید🙂 اما نحوه شستشو توی اون جهنم کاملا متفاوت بود. اونجا هیچ صابونی وجود نداشت و به جای صابون باید از نمک استفاده میکردن و به هر فرد ۱۰ ثانیه آب داده میشد. یعنی اگه کسی بالای ۱۰ ثانیه آب مصرف میکرد، اینقدری کتک میخورد که تا پای مرگ میرفت! اما صبر کنید! همه چی وحشتناکتر میشه وقتی که با پروسهی غذا خوردنشون آشنا بشید... در طول روز فقط دوبار درِ سالن غذاخوری باز میشد؛ یعنی برای ناهار و شام و اونا فقط ۳۰ دقیقه هربار وقت داشتن تا غذاشونو بگیرن و بخورن... غذاها چی بود؟ ماهیهای گندیده! برنج شسته نشدهی بخارپز همراه با کلی آشغال و حشره! کاهو و سوپِ آب و ترب! و دقت کنید برای تحویل گرفتن و خوردنِ این آشغالا به تعداد بالای ۴۰۰۰ نفر کلا ۳۰ دقیقه وقت داده میشد و عملا خیلیا بدون غذا میموندن... وضعیت غذاهای اونجا اینقدری افتضاح بود که خیلیها هزار پا شکار میکردن و میخوردن و معتقد بودن این هزارپاها خیلی از غذاهای خانهی برادران مقویتره😕 اما از وضعیتِ بهداشت اونجا نگم! وضعیت به طوری وحشتناک بود که سر و بدن اعضای اونجا پر بود از شپش! چون ۳ ماه یکبار فقط لباساشون شسته میشد و وقتی برای نظافت نداشتن. جانگ توی خاطراتش تعریف میکنه که شبها از صدای خارش زدن بقیه افراد خوابش نمیبرده و گاهی حتی از شدت خارش بدن و سرش از خواب بیدار میشده!
2⃣اینم چند عکسِ مربوط به پرونده: