3⃣خلاصه جانگ و باقی بچهها که به شدت ترسیده بودن، بعد از مدتی میرسن به مقصد و در ماشین باز میشه. چون ون هیچ پنجرهای نداشت و تاریک بود اونا اصلا نمیدونستن کجان اما به محض باز شدن در جلوی خودشون چندین مردِخشن و چماغ به دست رو میبینن و به محض پیاده شدن متوجه جنگل اطرافشون میشن! حالا اونا توی یه جنگل خیلی دورافتاده بودن که فقط جلوشون چندین مرد با چوبهای بسیار بزرگ و خونی وایساده بودن! جلوی بچهها یه در بزرگ با ارتفاع زیاد بود و دیوارهای بسیار بلند در حدود ۱۰متر و پر از سیمهای خاردار و ... یه جایی مثل یه زندانِ محافظت شده با کلی نگهبان چماغ بهدست! چند لحظه بعد اون مردها با خشونت بچههارو به داخل هدایت کردن و داخل حیاط، بچهها یه محوطه بزرگ رو دیدن که پر بود از ساختمانهای خیلی خیلی بزرگ شبیه کارخونه، به نظر میومد مسافتِ حیاط و تعداد کارخونهها تموم نشدنیه! همونطور که بچه ها ایستاده بودن و با تعجب به محیط اطرافشون نگاه میکردن، افرادی اومدن و اونارو وسط حیاط نگه داشتن و شروع کردن به زدن موهاشون! اما نه یه دست و درست و حسابی، بلکه تیکههایی رو کوتاه میکردن و یه قسمتهایی رو نه! اما چرا؟ اونا سعی میکردن با اینکار و ژولیده نشون دادن موی سر بچهها نشون بدن که بیخانمانن و خانواده درست و حسابی ندارن که اگه از تلویزیون یا اداراتی برای بازدید از موسسه اومدن بچهها ظاهرشون شبیه یه بچه نرمال نباشه! اما اونجایی بدتر میشه که بدونید برای اونا مهم نبود اگه توی پروسه کوتاهی مو به سرکسی آسیب برسه و زخمی بشن! درواقع اکثر کسایی که اونجا بودن سرشون به همین علت زخم بود و درست بعد از کوتاهیِ وحشتناک مو اونارو میبردن تا عکس بگیرن! (درست مثل اسکویید گیم از هر یک اعضا یه عکس تکی میگرفتن، بعد از کوتاهی مو و عکاسی به هر فرد یه شماره میدادن و از اون به بعد اون فرد با اسمش نه! بلکه با شماره مخصوص خودش شناخته میشد و به شماره صداشون میکردن (بازهم مثل سریال) بچه ها اینم بگم که توی سریال کلا ۴۵۶ بازیکن داشتن که همهشونم بزرگسال بودن اما توی خانهی برادران بالای ۴۰۰۰ نفر حضور داشتن و رنج سنی اونا از زیر ۴ سال تا بالای ۸۰ سال بود!) خلاصه بعد از آماده کردن جانگ و باقی بچهها به اونا نفری یک دست لباس ورزشی آبی با شماره مخصوص خودشون دادن (بازم عین سریال فقط تو سریال سبز بود) و به بچهها گفتن که باید مراقب لباساتون باشید چون دیگه لباسی بهتون داده نمیشه و تنها دارایی شما همین لباسه. اگه لباس پاره بشه یا مشکلی براش پیش بیاد به شدیدترین نحو ممکن تنبیه میشید! بعد از پوشیدن لباس بچههارو منتقل میکنن به یه ساختمون بزرگ که توش تخت خوابهای طبقه طبقه و خیلی زیاد وجود داشت و افراد زیادی روش خوابیده بودن و بچهها تختهاشون که به شماره خودشون بود رو پیدا میکنن و روش میخوابن(باز هم عین سریال) اما چیزی نمیگذره که ساعت ۵ صبح با یه آلارم گوش خراش و عجیب از خواب بیدار میشن و میبینن که همهی افرادِ داخل سالن ایستادن و دارن تختشونو مرتب میکنن و جانگ به تقلید از اونا این کار رو انجام میده اما خب بچههایی بودن که گریه میکردن و پدرو مادرشونو صدا میزدن اما نگهبانها چوب به دست میان و بچههایی که گریه میکردن رو به شدت میزنن و بعد از بیحال شدن بچهها ولشون میکنن! بعد از ماجرای وحشتناکِ داخل سالن جانگ و باقی افراد رو میبرن برای شستشوی صبحگاهی... لابد فکر میکنین میگن آره بیاین این شیرِ آب اینم مایع شوینده خودتونو تمیز کنید🙂 اما نحوه شستشو توی اون جهنم کاملا متفاوت بود. اونجا هیچ صابونی وجود نداشت و به جای صابون باید از نمک استفاده میکردن و به هر فرد ۱۰ ثانیه آب داده میشد. یعنی اگه کسی بالای ۱۰ ثانیه آب مصرف میکرد، اینقدری کتک میخورد که تا پای مرگ میرفت! اما صبر کنید! همه چی وحشتناکتر میشه وقتی که با پروسهی غذا خوردنشون آشنا بشید... در طول روز فقط دوبار درِ سالن غذاخوری باز میشد؛ یعنی برای ناهار و شام و اونا فقط ۳۰ دقیقه هربار وقت داشتن تا غذاشونو بگیرن و بخورن... غذاها چی بود؟ ماهیهای گندیده! برنج شسته نشدهی بخارپز همراه با کلی آشغال و حشره! کاهو و سوپِ آب و ترب! و دقت کنید برای تحویل گرفتن و خوردنِ این آشغالا به تعداد بالای ۴۰۰۰ نفر کلا ۳۰ دقیقه وقت داده میشد و عملا خیلیا بدون غذا میموندن... وضعیت غذاهای اونجا اینقدری افتضاح بود که خیلیها هزار پا شکار میکردن و میخوردن و معتقد بودن این هزارپاها خیلی از غذاهای خانهی برادران مقویتره😕 اما از وضعیتِ بهداشت اونجا نگم! وضعیت به طوری وحشتناک بود که سر و بدن اعضای اونجا پر بود از شپش! چون ۳ ماه یکبار فقط لباساشون شسته میشد و وقتی برای نظافت نداشتن. جانگ توی خاطراتش تعریف میکنه که شبها از صدای خارش زدن بقیه افراد خوابش نمیبرده و گاهی حتی از شدت خارش بدن و سرش از خواب بیدار میشده!
نظرها