حافظ هم انگار این غزل رو از زبون پیاو خونده، وقتی نه سال از جونگیو دور بود و شب و روز دنبال یه نشونه ازش بود. یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان، وان سهی سرو خرامان به چمن باز رسان. دل آزرده ما را به نسیمی بنواز، یعنی آن جانِ ز تن رفته به تن باز رسان.
نظرها ۱