مکالمه بین من و دوستم در حال اثبات اینکه کی از اون یکی بدبختتره:
توییتهای این نویسنده
مکالمه بین من و دوستم در حال اثبات اینکه کی از اون یکی بدبختتره:
تو میگی دوستت دارم اما ییجون گفت:« اگه با پول میتونستم هر چیزی رو بخرم، همه چیزم رو میدادم تا قلب کانگ جههی مال من باشه...»
مخاطب مورد نظر بسیار خرذوق میباشد!
هیچکس نمیتونه روی حرف سوویشو حرف بزنه و باهاش بحث کنه اما فقط تا زمانی که اون شخص ملکه نباشه، ملکه جوری جوابش رو میده که تموم مدت نفسش رو حبس میکنه و پلک نمیزنه!
خانومیای خوشگل نه تنها باهم پرابلم ندارن بلکه توی شکستن هنجارهای جامعه و نوشتنشون به روش خودشون همدیگه رو ساپورت هم میکنن!
بعضی اوقات موقع دیدن سریال یه کرمی درونم ظاهر میشه که نمیذاره صبر کنم تا سریال با جریان خودش پیش بره و یکی یکی جواب سوالهام رو بده، اینقدر عقب و جلو میزنم و دیالوگ ها رو کنار هم میذارم تا بلاخره به یه جوابی برسم بعد که خیالم آسوده شد من همهی شواهد رو چک کردم، حالا میتونم به سریال اجازه بدم تا جواب سوالم رو بده...
تنها تفاوت ما با این دوتا اینه که ما داریم از پشت گوشی میبینیم اینا از توی صحنه:
زیباترین تعریفی که میشد از این کاپل کرد: اون یه نور تابانه که از این دنیا محافظت میکنه و اون سایهای که با احاطه کردن تاریکی اطراف اون، از این دنیا محافظت میکنه!
+اون فقط یه سکانسه چرا جیغ میزنی؟ اون سکانس:
پایان دورانی که شاهد سر و کله زدن یون ییجون با خودش و ثانیهای یک بار دچار فروپاشی روانی شدن از اینکه گیه رو به خودمون تسلیت عرض میکنم! حالا وارد مرحلهی فهمیدن شغل جههی میشیم که قراره خانه خرابمون کنه...
Those ocean eyes...
لحن و تن صدای شیوان توی این سریال جوریه که دلم میخواد صدا رو تا آخر زیاد کنم و مثل ASMR روزا بشینم بهش گوش بدم!
وارد مرحلهای از دعوا شده بودن که دیگه باید اسم جدید برای فنهایی که روی هم پیاده میکردن ساخت... کف گرگی❌ کف لب و لوچهای✅
هر وقت سریالی میبینم که توی اون کارکتر دختر خودش رو جای پسر جا میزنه، باعث میشه تمام مدت به این فکر کنم که من در حالی که میدونم اون شخص دختره دارم این سریال رو میبینم، اما اگه واقعا همچین شخصی جلوم ظاهر میشد بدون اینکه از جنسیتش خبر داشته باشم، واقعا نمیتونستم بفهمم دختره یا کارکترایی که توی سریالن زیادی مشنگن؟
تا آخر این سریال مکنا از دست هاینری و کارهاش سکتهی ناقص میزنه...
تعظیم کردن توی کیدراما یه جور خاصی از احساس رو با خودش داره؛ انگار بعضی وقتها کلمات برای بیان احترام، عشق، قدردانی یا حتی عذرخواهی کافی نیستن. وقتی یه کاراکتر جلوی کسی تعظیم میکنه، انقدر عمق احساسات و سنگینی اون لحظه رو بهت منتقل میکنه که ناخودآگاه خودت هم تحت تأثیر قرار میگیری!
مشتری عزیز کاملا با رضایت خودشون تصمیم گرفتن که از خدمات ما استفاده کنن!
اون بازیگری هیچوقت از یادم نمیره که موقع دیدن سریالش فراموش میکنی داره نقش بازی میکنه و همهچیز ساختگیه؛ انقدر طبیعی بازی میکنه که فکر میکنی نشستی و داری زندگی واقعی یه آدم رو در لحظه تماشا میکنی!
هیچوقت یکی از قشنگترین توصیفها رو دربارهی عشق #فراموش_نمیکنیم!
سریالهای عاشقانه/اداری هم اینجورین که کاراکتر دختر نصف سریال داره نهایت تلاشش رو میکنه تا کسی نفهمه با هم قرار میذارن، درحالیکه اکثر کارمندها یا از اول میدونستن و به روی خودشون نمیآوردن، یا بعد از اینکه فهمیدن هیچ واکنش منفی نسبت به رابطهشون نداشتن و همهی پنهانکاری ها برای هیچی بوده!